Podkarpacie.
Podkarpacie to kraina geograficzna w południowo-wschodnich krańcach Polski, leżąca na przedpolu Karpat Zachodnich i Wschodnich. Większą część terenu zajmują Beskidy Wschodnie - Bieszczady i Beskid Niski. Obszary te skolonizowano w XV-XVI w. Osiedli tu wówczas Bojkowie i Łemkowie, potomkowie pasterzy wołoskich, którzy wędrując z Bałkanów wzdłuż łuku Karpat, zanim zamieszkali tę część Beskidów, przejęli po drodze elementy języka i kultury wschodnich Słowian, tworząc niezwykle ciekawą grupę etniczną. Dziś uważani są za specyficzną część narodu ukraińskiego. Zachowały się po nich na Podkarpaciu właściwie jedynie pamiątki. Tuż po zakończeniu II wojny światowej władze stalinowskie, zwalczając działającą na tych terenach partyzantkę ukraińską, przeprowadziły akcję deportacji ludności uznanej według kryterium wyznaniowego za ukraińską (akcja "Wisła"). Wysiedlono więc prawie wszystkich rdzennych mieszkańców Beskidu Niskiego i Bieszczad. Tylko niewielka część zdołała tu powrócić. Bieszczady z przeludnionych stały się nagle wyludnione. Po upadku komunizmu w Polsce oficjalnie potępiono akcję "Wisła". List otwarty w tej sprawie podpisało blisko 500 polskich intelektualistów, ludzi kultury i sztuki. Nie zmienia to faktu, że zniszczono cenną kulturę i że ten region kraju stał się najsłabiej zaludniony i zagospodarowany. Największą rolę odgrywa dla niego obecnie turystyka. Na turystów czekają liczne hotele, kempingi, restauracje oraz gospodarstwa agroturystyczne.
Beskid Niski jest najbardziej rozległą i jednocześnie najniższą grupą górską w polskich Karpatach (najwyższy szczyt - Lackowa - 997 m n.p.m.). Rozciąga się pomiędzy Beskidem Sądeckim a Bieszczadami. Tworzy skomplikowany układ niewysokich grzbietów rozdzielonych długimi dolinami. Góry są w większości pokryte lasami. Jedynymi śladami nieistniejących już wiosek są zdziczałe sady, przydrożne krzyże i drewniane cerkwie, nadające beskidzkim dolinom szczególnego kolorytu. Inną ciekawostką historyczną Beskidu Niskiego są liczne (ok. 400) cmentarze z I wojny światowej, położone malowniczo na zboczach lub ukryte w leśnej gęstwinie. Dzikie ostępy leśne i niedostępne zarośla są ostoją licznej zwierzyny. Żyje tu ok. 200 gatunków zwierząt objętych całkowitą ochroną. Spośród 44 gatunków ssaków zdecydowanie najliczniej występują jelenie, sarny i dziki, wiele jest także drapieżników: wilków, lisów i rysi. Często spotyka się kuny, udaje się zobaczyć żbika, choć to gatunek już bardzo rzadki.
Bieszczady. Pasmo górskie Bieszczad jest najdalej na zachód wysuniętą częścią Karpat Wschodnich. Biegną od Przełęczy Łupkowskiej po Przełęcz Wyszkowską (933 m n.p.m.) na Ukrainie. Całe Bieszczady dzielą się na Bieszczady Zachodnie, rozciągające się od Przełęczy Łupkowskiej (664 m) po Przełęcz Użocką (853 m), z najwyższym szczytem Tarnicą (1346 m), Bieszczady Środkowe oraz Bieszczady Wschodnie. Na terytorium Polski znajdują się w całości tylko Bieszczady Zachodnie. Bieszczady to jedyny tak wielki obszar w Polsce, gdzie przyrodzie udało się powrócić do pierwotnej formy i naturalnej równowagi, chociaż proces ten jeszcze się nie zakończył. Będzie trwał dobre dziesiątki, a może setki lat. Prawie całe Wysokie Bieszczady zamieszkane są przez spore populacje niedźwiedzi i żubrów, wilków i jeleni, jastrzębi i orłów, zwierząt dawnej karpackiej puszczy. Świat roślinny i zwierzęcy Bieszczad jest niezwykle bogaty w różnorodne gatunki. Występuje tu ok. 1100 gatunków roślin kwiatowych, w tym 28 alpejskich i 36 sub-alpejskich, oprócz tego przeszło 250 gatunków mchów, ponad 350 gatunków porostów i ponad 1000 gatunków rozmaitych grzybów. Grzbiety bieszczadzkie mają strome stoki. Układ pięter roślinnych wygląda nieco inaczej niż w Karpatach Zachodnich. Brak tu mianowicie świerkowego regla górnego oraz piętra kosówki. Występują tylko trzy: pogórze, regiel dolny i połoniny. Wynika to w dużej mierze ze specyficznych warunków klimatycznych. W Bieszczadach wieją ciepłe, suche wiatry znad Niziny Węgierskiej, które nie sprzyjają świerkom, preferującym klimat wilgotny i chłodny. W dolnych partiach rośnie olcha szara, wierzby, jawory i jesiony. Górna granica lasu utworzona jest przez lasy bukowe, które na wysokości przeszło 900 m n.p.m. przybierają dziwaczne formy - karłowate i powykrzywiane przez wiatr. Już od wysokości 1050 m n.p.m. zaczyna się największa atrakcja przyrodnicza Bieszczad - wysokogórskie łąki, czyli połoniny. Pochodzenie ich jest naturalne, choć intensywna niegdyś gospodarka pasterska, a w szczególności wypas wołów, przyczyniła się do obniżenia górnej granicy lasu, a tym samym znacznego poszerzenia połonin. Obecnie wszystkie połoniny (najwyższe: Wetlińska, Caryńska i gniazdo Tarnicy) znajdują się w granicach Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Na wysokości 1200-1300 m n.p.m. zalegają na nich charakterystyczne rumowiska skalne, przetykane typowymi murawami alpejskimi. Skały pokrywają liczne gatunki porostów, w tym wiele rzadkich i objętych ochroną.